Huig en Corrie Ouwehand Toernooi

Trainers winnen 10e editie Huig & Corrie Ouwehand-toernooi
Na het debacle van vorig jaar, toen een stroomstoring een teleurstellend, voortijdig einde maakte aan een tot dan toe spectaculair verlopen toernooi, was de verwachting dat er zeer veel animo zou zijn om aan het Huig & Corrie Ouwehand-commissiezaalvoetbaltoernooi deel te nemen. Dat bleek echter een vergissing. De Stewards bleken definitief te zijn afgehaakt en ook de Multimediacommissie, die na jaren lobbyen twee jaar geleden eindelijk tot het toernooi-der-toernooien was toegelaten, liet het volledig afweten. Misschien dat de tegenvallende prestaties van de afgelopen twee jaren daar debet aan waren.

Het gevolg: slechts acht deelnemende ploegen. Een voordeel van deze magere inschrijving was echter wel dat het toernooi wat later kon beginnen en vroeger zou zijn afgelopen. En daarmee bedoelen we dan uiteraard het voetbalgedeelte. De organisatie maakte daar ook gebruik van door een nieuwe element aan het toernooi toe te voegen. Iedere ploeg moest na de poulefase vijf penalty’s nemen. Elk gemaakt doelpunt leverde een punt op, dat bij het totaal aantal punten uit de poulefase zou worden geteld. En dan pas zou de eindrangschikking van de poules definitief zijn.

Bij de indeling van de twee poules liet de organisatie opnieuw zien dat corruptie hen niet vreemd is. Zoals gewoonlijk was er weer een op papier sterke en een op papier zwakke poule samengesteld. De samenstelling was eigenlijk gelijk aan die van 2010. De nummers 1, 2 en 3 van de laatste afgemaakte editie (2009) speelden weer bij elkaar in poule B: de Scheidsrechterscommissie, de Supportersvereniging en de Seniorencommissie. Deze teams werden aangevuld met de Jeugdcommissie. De laatste edities liet de Jeugdcommissie zich van hun zwakste kant zien, maar dat zou dit jaar heel anders worden. Chief Willem Kuijt had namelijk een flinke verjonging doorgevoerd en zelfs enkele A1-spelers gescout. Deze heren bleken een aanzienlijke versterking voor het team.

In poule A derhalve de zwakke broeders van de afgelopen jaren: de Damescommissie, de Sfeercommissie en de Kantinecommissie. De poule werd aangevuld met het sterke team van de Trainers. Nog een wonder dat dit team niet in de sterke poule was ingedeeld, of zouden ze daar op slinkse wijze zelf de hand in hebben gehad? Dat de Damescommissie opnieuw in de zwakke poule was ingedeeld mag overigens geen wonder heten: hun baas zit tot z’n nek in de organisatie, maakte de indeling en wist zo zijn team (opnieuw) flink te bevoordelen.

Overigens meenden zowel de Kantinecommissie als de Damescommissie dat ze dit jaar een sterk team op de been hadden gebracht. Beide teams hadden de normaal aanwezige dames de bons gegeven en teams samengesteld die louter uit mannen bestond. Daarbij was ook nog eens duidelijk doorgeselecteerd, zodat de verwachtingen hoog gespannen waren. Zo moest bij de Kantinecommissie hun tobscorer André Stuntelaar, nog zeer trefzeker bij de eindejaarswedstrijd, het veld ruimen. Hij mocht niet meer meevoetballen en werd veroordeeld tot het als coach langs de lijn staan. En wel in een heuse Harry Vermeegen-jas, met op de achterkant het woord ‘KOOS’ getekend. Als je het ons vraagt, een grote misrekening van het team! Daarnaast was good old Arie Schaap weer als sluitpost aangesteld en moest Dirk de Sait gaan voetballen. Een risico, want het is zeker tien jaar geleden dat Arie meedeed en niet al na de eerste wedstrijd geblesseerd uitviel! Maar tot ieders verbazing bleef hij dit jaar wel heel en speelde hij het toernooi uit.

Poule A
De Damescommissie en de Kantinecommissie dachten dus hoge ogen te gaan gooien en begonnen derhalve hoopvol aan het toernooi. En wel tegen elkaar. Dat het een 1-1 gelijkspel zou worden was eigenlijk niet geheel verrassend. Beide teams waren ‘loeisterk’ en de verwachting was dan ook dat ze elkaar goed in evenwicht zouden houden. Dat bleek echter niet helemaal waar, want de heren van de Damescommissie moesten ‘grof geweld’ gebruiken om niet te verliezen. Dat resulteerde bijvoorbeeld in een breuk in de onderarm bij de captain van de Kantinecommissie. Overigens zou hij daar pas een dag later achterkomen, toen hij uit voorzorg toch maar een dokter raadpleegde. De Trainers hadden daarentegen weinig moeite met de Sfeercommissie, maar ja, die gaan dan ook meer voor de sfeer dan het resultaat. Een logische 2-0 voor de Trainers was dan ook het resultaat. De volgende wedstrijd was de Damescommissie tegen de Sfeercommissie. Het werd een uiterst spectaculaire wedstrijd, waarin de Sfeercommissie flink tegenstand bood. Toen de kruitdampen waren opgetrokken, nee, niet van het vuurwerk, bleek er een 4-3 eindstand voor de Damescommissie op het scorebord te staan. De heren van de Damescommissie waren door het dolle heen, want nog steeds in de race voor de eerste plek. De Kantinecommissie moest vervolgens tegen de Trainers aantreden. Dat werd een enorme domper voor de mannen van de flink geblesseerde Jaco Ratelband. De Trainers waren heer en meester en hadden geen kind aan de biertappers. Fluitend werd de wedstrijd met 3-0 in de zak gestoken. Totaal ontgoocheld werd daarna de laatste poulewedstrijd tegen de Sfeercommissie gespeeld. Ook die wedstrijd leverde het uitgebluste team een nederlaag op. De Sfeercommissie won eenvoudig met 3-1. De Trainers liepen vervolgens in de laatste wedstrijd de Damescommissie volledig onder de voet: 4-0. Zonder enige inspanning waren de heren Trainers derhalve al bijna zeker van de eerste plaats in de poule, en dus van de finale.

De (voorlopige) eindstand poule A:

1.	Trainers	3	9
2.	Sfeercommissie	3	4
3.	Damescommissie	3	4
4.	Kantinecommissie	3	1

 

Poule B
Als opening stond de wedstrijd tussen de Supportersvereniging en de Scheidsrechterscommissie op het programma. Ook de Scheidsrechterscommissie had dit jaar een sterke selectie op de been gebracht. Vaste keeper Stefan van Rijn was, na zijn zeer zwakke optreden tijdens de eindejaarswedstrijd, gepasseerd en op het vliegtuig naar Tenerife gezet, alwaar hij de selectie kon gaan lastig vallen. Lennard Barnhoorn (ooit 1 wedstrijd gefloten!) was zijn capabele vervanger. Daarnaast werd Arie Kraaij als coach aangesteld en bondsscheidsrechter Jack van Egmond aan de selectie toegevoegd. De eerste wedstrijd ging echter toch niet allemaal van een leien dakje. Het door blessures sterk verjongde team van de Supportersvereniging bleek een klein maatje te groot voor de heren scheidsrechters. Dit resulteerde in een 2-1 overwinning voor de SV. In de andere wedstrijd maakte de Seniorencommissie een valse start. Met name door een bij vlagen ongrijpbare Sander van Duijn boekte de Jeugdcommissie een nipte 2-1 overwinning. Een historische overwinning, want de eerste sinds de junioren -en pupillencommissie gefuseerd als Jeugdcommissie op het toernooi actief is. Dat de krachtsverschillen in deze poule gering waren bleek in de tweede ronde. De Scheidsrechterscommissie herstelden zich van de eerste teleurstelling en door een tactisch briljant concept, uitgedokterd door hun coach, werden de jonge honden van de Jeugdcommissie aan banden gelegd en wonnen de withemden met 2-1. Ook de Seniorencommissie herstelde zich en versloeg de SV ietwat fortuinlijk met 1-0. Na twee speelronden stonden alle teams, met ieder een overwinning en een nederlaag, helemaal gelijk. De laatste speelronde moest derhalve de beslissing brengen, maar dat pakte anders uit. De Jeugdcommissie dacht de SV bij een stand van 3-1 op de knieën te hebben, maar een grootste opleving leverde uiteindelijk een 3-3 eindstand op. Hierbij was de 3-2 van keeper Mark Scheepmaker zonder enige twijfel het doelpunt van het toernooi. Hij schoot de bal vanaf zijn eigen doel met een enorme lob over keeper Krijn Haasnoot heen, precies in de linkerbovenhoek. Deze aansluitingstreffer gaf de SV vleugels, zodat de 3-3 niet meer als een verrassing kwam. De laatste poulewedstrijd, tussen de Scheidsrechters en de Seniorencommissie, moest een eerste beslissing opleveren. Ondanks een duidelijk veldoverwicht en goede kansen wist de Seniorencommissie niet tot scoren te komen en bleef het 0-0. Hierdoor hadden alle teams vier punten behaald en moesten de penalty’s de beslissing gaan brengen!

De (voorlopige) eindstand poule B:

1.	Jeugdcommissie	3	4
2.	Scheidsrechterscommissie	3	4
3.	Seniorencommissie	3	4
4.	Supportersvereniging	3	4

 
Na de poulefase was het tijd voor het penaltyschieten. De organisatie had besloten om alle penalty’s op dezelfde keeper te laten afvuren. Hiervoor hadden ze in eerste instantie een topkeeper in gedachten, maar na vele afzeggingen was het uiteindelijk Klaas Mol die, ongetwijfeld na de nodige goudgele versnipperingen, zijn ja-woord gaf. Hij kreeg dus de taak om zo’n veertig penalty’s het hoofd te bieden.

De beste strafschopspecialisten bleken in zich in poule A op te houden. Zowel de Trainers als de Damescommissie wisten maar liefst vier maal het doel te treffen. De Sfeercommissie was driemaal succesvol en de Kantinecommissie (toch een beetje de ploeg van de keeper, of beter: van zijn vrouw) slechts tweemaal.

De teams uit poule B hadden aanzienlijk meer problemen het net te vinden. De SV, met hardhitters als Leonard Pluim en Patrick Plas, wist slechte eenmaal raak te schieten. De Scheidsrechterscommissie en de Seniorencommissie kwamen elk tot twee rake treffers en de Jeugdcommissie werd de grote winnaar met toch slechts drie treffers.

Omdat de Scheidsrechterscommissie en de Seniorencommissie ook na de strafschoppen nog gelijk stonden, volgde er nog een barrage van ieder drie penalty’s. De scheidsrechters schoten in deze barrage tweemaal raak, de heren senioren lieten de keeper driemaal kansloos.

Eindstand poule A:

1.	Trainers	3	13
2.	Damescommissie	3	8
3.	Sfeercommissie	3	7
4.	Kantinecommissie	3	3

 
Eindstand poule B:

1.	Jeugdcommissie	3	7
2.	Seniorencommissie	3	6
3.	Scheidsrechterscommissie	3	6
4.	Supportersvereniging	3	5

 
Vervolgens konden de plaatsingswedstrijden beginnen. Allereerst moest de Kantinecommissie het opnemen tegen de Supportersvereniging. In deze wedstrijd bleek meteen het krachtsverschil tussen poule A en poule B. De grote verliezer van poule B bleek vele maten te groot voor de kantinebewoners. Na een snelle 3-0 achterstand mocht uiteindelijk Nico de Muis de zo spreekwoordelijke reetreffer voor zijn rekening nemen. De eindstand werd derhalve 3-1 voor de SV.

Daarna was het de beurt aan de Sfeercommissie en de Scheidsrechterscommissie. Terwijl het grote opperhoofd van de scheidsrechters in de kantine zat te klaverjassen, behaalde zijn team een eenvoudige 2-1 overwinning op de sfeerboys.

De Damescommissie mocht het in de wedstrijd om de derde plaats opnemen tegen de Seniorencommissie. Het werd een eenzijdige wedstrijd, waarin de Seniorencommissie duidelijk sterker bleek. Het werd dan ook 2-0 voor de boys.

Na drie wedstrijden tussen de teams uit poule A en poule B stond het dus 3-0 voor poule B. Een duidelijk bewijs dat de poules dus niet bepaald op sterkte waren ingedeeld. Of beter: juist wel!
De finale kon daar nog enige verandering in brengen. Maar de vraag was uiteraard of dat wel echt zo zou zijn. De Trainers hadden de finale zonder enige inspanning bereikt, terwijl de Jeugdcommissie daar hard voor had moeten vechten. De Trainers waren, conditioneel gezien, dus flink in het voordeel. Toch was daar in de wedstrijd niet veel van te merken. De wedstrijd ging gelijk op en de kansen waren schaars. Na de reglementaire speeltijd stond er dan ook nog steeds 0-0 op het scorebord. Dat betekende verlengen. In de verlenging bleek de conditie toch de doorslag te gaan geven. Het waren uiteindelijk de Trainers die wisten te scoren, overigens was daar wel het been van een speler van de Jeugdcommissie bij nodig!, en zo de finale in hun voordeel beslisten!

Eindstand:

1.	Trainers	5.	Scheidsrechterscommissie
2.	Jeugdcommissie	6.	Sfeercommissie
3.	Seniorencommissie	7.	Supportersvereniging
4.	Damescommissie	8.	Kantinecommissie

De eindstand tussen poule A en poule B: 0,5 – 3,5 (of eventueel 1 – 3).

Het is een goede gewoonte om tot slot ook nog iets over de arbitrage tijdens dit zaalvoetbaltoernooi te zeggen. Meestal (of beter: tot nu toe altijd) is dat commentaar niet zo positief, omdat ieder jaar weer blijkt dat een of meer van deze heren het woord corruptie een nieuwe dimensie wil geven. Daarnaast is de spelregelkennis van het zaalvoetbal bedroevend, maar ja, dat geldt ook voor 99% van de deelnemers. Dit jaar had de organisatie Dirk Hellenberg en Kees van Rooijen als scheidsrechters aangesteld. En zoals algemeen bekend, zijn deze heren niet of nauwelijks gevoelig voor omkoping of partijdigheid. Dit jaar viel er op het fluiten van beide heren dan ook weinig aan te merken. Natuurlijk maakten ze af en toe een foutje, maar die foutjes vielen in het niet bij de vele fouten en blunders waar de spelers in grossierden. Kortom, de organisatie mag dit jaar tevreden zijn met de prestatie van de scheidsrechters. Zelfs hun eigen scheidsrechtersteam werd niet door de heren voorgetrokken. Waarvoor alle lof. Gezien de tegenvallende resultaten van ditzelfde scheidsrechtersteam zou het ons (helaas) niet verbazen als de scheidsrechterscommissie er volgend jaar voor zorgt dat scheidsrechters worden aangesteld die wat meer rekening houden met ‘hun eigen belang’.

De prijsuitreiking na afloop was zoals gewoonlijk weer chaotisch. Alle bestuursleden waren er inmiddels al stiekem tussenuit gepiept, zodat Jan Kuijt niemand kon vinden om de prijzen uit te reiken. Dat moest hij dus maar zelf doen. Vermeldenswaardig is dat dit jaar wel alle teams in de kantine waren om de prijsuitreiking mee te maken. Desondanks was er toch maar weinig aandacht voor dit officiële sluitstuk van het toernooi, de meeste aandacht ging namelijk uit naar andere, niet-voetbalzaken. En dat bleef zo tot in de late uurtjes ...